Leicester City rouwt in eigen stadion om geliefde voorzitter Vichai

Voor de wedstrijd tegen Burnley, de eerste thuiswedstrijd na het ongeluk, is er een ander natuurfenomeen waarneembaar: een regenboog dient zich aan boven het King Power Stadium. Fans maken foto’s en zijn ervan overtuigd dat de Thaise eigenaar, die opgelopen week in nabij zijn van de spelers ter aarde is besteld in zijn vaderland, meekijkt. ‘Leicester en Vichai, dat was een huwelijk in de hemel, voor elkaar gemaakt,’ beweert Michael Baimbridge, over wiens massieve buik een shirt met de beeltenis van Vichai hangt. ‘The Boss,’ staat erop. Dat was het koosnaampje van de 60-jarige.

Iedere fan heeft zijn eigen herinnering aan de schatrijke weldoener. Wang Beilin, een Chinese fan die aan de plaatselijke sportuniversiteit studeert, toont een selfie met de baas. ‘Hij heeft me ooit geliked op Facebook,’ zegt ze trots. Stewart Bennett koestert een speciale herinnering, eentje die weinig met voetbal te maken heeft, zo blijkt wanneer hij na enig zoekwerk een foto op zijn mobiele telefoon toont. ‘Dat is op de Royal Ascot, deze zomer. Ik had de eer hem een prijs te overhandigen omdat een van zijn paarden had gewonnen. Een dag na het ongeluk zou een paard van hem racen in Ierland.’

The Boss hield van alles wat Engels was, van paarden tot vossen, die van Leicester in ieder geval. ‘Vichai was de club,’ zegt Ron Payne, bij de eretribune schuilt voor de regen, ‘Ik zie hem nog lopen, tussen de fans. Hij nam alle tijd om met mijn neefje op de foto te gaan. Hij was heel toegankelijk. Er zouden meer eigenaren als hem moeten zijn. Op weg hierheen zag ik Peter Schmeichel, die is hier vast om zijn zoon Kasper te steunen.’ Dan met een somber gezicht. ‘De oom van mijn zoons vrouw heeft hem moeten identificeren. Dat gebeurde aan de hand van zijn ketting. Vreselijk.’

Maar zijn lachende gezicht is overal: op de gevel van het stadion, getekend op spandoeken en op de 31.000 herdenkingsprogramma’s die gratis verspreid zijn. Voor de wedstrijd tonen de twee schermen in het stadion een vijf minuten lange Vichai-video, waarop onder begeleiding van pianomuziek te zien is hoe hij zijn spelers omhelst, kinderen handtekeningen geeft en een praatje maakt stokoude fans. En natuurlijk juicht met kampioencoach Claudio Raneiri, die te gast is en tijdens de wedstrijd opstaat als fans ‘Raneiri o-ho’ zingen. Oud-managers Nigel Pearson en Craig Shakespeare zijn er ook.

Angst dat Leicester na de dood als een kaartenhuis instort is onterecht. De oudste zoon Aiyawatt (bijnaam ‘Top’) zal het overnemen. ‘Al bereikt hij het helft van wat zijn vader heeft bereikt, dan ben ik tevreden,’ zegt Baimbridge, die voor elke wedstrijd even naar de urn van zijn eigen vader loopt, op de supportersbegraafplaats. ‘Top’ en zijn broer Apichet lopen voor het begin met witte kransen het veld op, achter de Lord Lieutenant van Leicestershire. De twee minuten stilte zijn niet alleen voor Vichai en zijn vier medepassagiers, maar ook voor de gevallenen van de Eerste Wereldoorlog.

Het stadion zwijgt als het graf en verandert in een zee van wit: wit van sjaaltjes met de teksten ‘Mr Chairman’ en ‘Forever in our hearts’. En dan het voetbal, al is dat welhaast een bijzaak. In de eerste helft krijgt Leciester City goede kansen, met name voor Jamie Vardy en Demarai Gray, maar Burnley hield stand. Na het doelpuntloze gelijke spel maakt de Leicester City-familie een ereronde, met de twee broers voorop. Uit de luidspreker klinkt het Time to Say Goodbye van Andrea Bocelli, die in het kampioensjaar hetzelfde stadion na het kampioenschap had betoverd met het Nessun Dorma.

Het is teveel voor de vrouwelijke steward op de perstribune, die de tranen niet langer kan bedwingen.