Wereldkampioene Sanne Cant schiet eindelijk nog eens raak en wint

“Ik ben heel blij dat ik nog eens mag juichen”, zei ze na afloop. “Het was alweer een tijdje geleden (van 13 oktober in Lokeren), maar ik heb nooit gepanikeerd. Ik wist dat mijn conditie goed was. Ik deed ook mee vooraan in de crossen, alleen ontbrak die zege de voorbije weken. Het zijn soms kleine dingen die voor het verschil zorgen tussen winst en een ereplaats. Ik vind hier ook een cross op mijn maat (ze won nu vijf keer op zeven deelnames, nvdr.) en hoop dat ik nu vertrokken ben voor een paar overwinningen. Er moeten nog een paar procentjes bij, maar dat is altijd zo in deze fase van het seizoen.”

Cant vocht een stevig duel uit met haar nicht Loes Sels. In de laatste ronde versnelde die een paar keer. “En ik maakte toen wat te veel foutjes en moest haar iedere keer bijbenen”, verduidelijkt de wereldkampioene. “Bijgevolg slaagde ik er ook niet in om bij haar weg te rijden. Het zou een sprint worden. Ik maakte me daarover niet al te veel zorgen, want ik weet dat Loes niet echt snel is.”

In die sprint gaf Sels zich al snel gewonnen. “Ik had niet veel kracht meer in de benen”, zei ze. “Het vet was van de soep en dus kwam er niet veel sprinten aan te pas. Ik ben blij met deze tweede plaats.”

Ellen Van Loy werd derde. “Een podiumplaats. Daar ben ik heel tevreden mee. Ik ben blij dat we modder kregen. Maar het was toch wel wennen om over zo’n parcours te rijden, vooral omdat het tijdens de opwarming nog droog was. Dit was de eerste cross met zulke glijpartijen. Zelf kwam ik ook ten val. Daardoor waren Sanne en Loes gaan vliegen. Gelukkig kon ik nog net Kim Van De Steene afhouden. Of ik pijn heb? Wel, ik voel nu toch dat ik een stevige smak heb gemaakt en mijn bovenbeen doet wel pijn. Maar ik ben een taaie, Gavere komt niet in gevaar.”